با عما راهي ان ديار شد تا خانواده عما را راضي به ازدواج بكند

مادرم راضي بود اما هيچ وقت پدرم راضي نشد و متاسفانه قطاري كه اونها با اون راهي سونتارا شده بودند زير بهمن سنگيني ماند و حتي جنازه هايشان هم پيدا نشد من اون موقع دختري 8 ساله بودم و هيچ چيز از مرگ و مير نميدانستم بعد اون ماجرا پدرم كه مادرم را مقصر ميدانست از او جدا شد و چند ماه بعد هم با پدرم با قطار به استاورپول رفتيم و بايد از اونجا راهي كوه هاي قفقاز ميشديم منو و پدرم همراه با سه مسافر ديگر بايد مسافتي را با كالسكه طي كنيم و از انجا وسايلمان را با سورتمه به كوه هاي قفقاز برسانيم از انجا هم بعد از طي مسافتي 5 كيلومتري كه پياده طي شد به گرجستان رسيديم بعد از استراحتي كه در يكي از هتل ها داشتيم با قطار به سمت ارمنستان راه افتاديم پدرم ميگفت كه چهار روز ديگر ما به مرزهاي ايران ميرسيم و از انجا ديگر راهي تا تهران نيست بلاخره بعد 6 روز سفر مدام به مرزهاي ايران رسيديم از انجا هم پدرم ميگفت راهي تا تهران نمانده و غروب روز بعد ما تهران بوديم ردر تهران ديگر هيچ خبري از كوه و برف بوران نبود و اين من را تعجب زده كرده بود پدرم در خانه با من و بنجامين ايراني حرف ميزد به همين خاطر من هم با زبان فارسي اشنايي داشتم تهران برايم مثل يك شهر خيالي بود و از همه خيالي تر ديدن مادربزرگي كه هميشه تعريفش را از پدرم شنيده بودم و چقدر خوشحال بودم وقتي ميديدم چطور از ما استقبال ميكنند اما چون ورود ما به ايران غير قانوني بود پدرم زياد بيرون افتابي نميشد همه كارهايم را عمه هايم انجام ميدادند مرا مدرسه ثبت نام كردند و هر روز مرا به گردش ميبردند تا سه هفته بعد كه دوباره پدرم مجبور شد به همان طريق كه امديم به روسيه برگردد براي اوردن مال و اموالش پدرم رفت و 9 ماه بعد به طور قانوني برگشت چون سال ها از زمان تبعيدش ميگذشت و زندگي ما از همان زمان شروع شد پدرم با كمك شوهر عمه هام كارخانه اش را دوباره راه اندازي كرد و خانه اي هم مجزا براي خودمان گرفت دلم براي مادر و برادرم خيلي تنگ ميشد اما جلوي پدرم نميتونستم حرفي از مادرم بزنم حتي الان كه 10 سال از اون روزها ميگذره فقط تونستم چند بار پنهاني با مادرم حرف بزنم اينجا دوستان زيادي پيدا كرده ام و زندگيم با روزهاي خاكستري اش ميگذرد اما هنوز هم عمه هايم نتوانسته اند جاي مادرم را برايم پر كنند و تنها يادگار مادرم تنها عكسيت كه از دوران جواني اش دارم

..........

واي بر من و بخت سياهم روزگارم تازه رنگ خوشي گرفته بود كه.... پريروز عصر مثل هميشه توي اتاقم كه رو به حياط است نشسته بودم و داشتم يكي از رمان هاي مودب پور به اسم گندم را مي خواندم ضربه اي كوتاه به در اتاق خورد ضربه اي كه فقط متخص به پدر بود مثل هميشه ارام و خونسرد سلام كردم لبخندي زد و گفت سلام نل قشنگم بلند شدم پدر را بوسيدم و گفتم خسته نباشي چايي بريزم ؟ گفت حواست كجا بود كلي زنگ زدم چرا در و باز نكردي و بعد خنديد و گفت نه بشين باهات حرف دارم يكدفعه يك چيزي ته دلم لرزيد نشستم روي تخت و پدر هم نشست روي ننو بهم گفت : دخترم نل عزيزم تو ديگه بزرگ شدي داري ميري توي نوزده سال براي خودت خانمي شدي و بايد پدر رو درك كني گفت كه ميخواد برام يك مامان بياره گفت ميخواد ازدواج كنه چون ديگه بيشتر از اين نميخواد تنهاباشه گفت من بايد چند وقت ديگه ازدواج كنم و اون وقت اون تنها ميمونه بغض گلمو چنگ ميزد با صداي لرزون گفتم اما پدر من هيچ وقت شما رو تنها نميزارم گفت نه دخترم اين يك رسمه تو هم بايد دير يا زود ازدواج كني و من هم...... نذاشتم حرفش تموم بشه از جام بلند شدم و گريه كنون از اتاق اومدم بيرون و رفتم توي حياط هوا سرد بود و ريز ريز هم بارون ميومد من هم فقط يك تيشرت استين كوتاه تنم بود نشستم كنار استخر و هاي هاي گريه كردم پدرم سراسيمه به حياط اومد و بغلم كرد دستشو پس زدم و گفتم كه نميخوام ببينمش گفت تو بايد درك كني نل گفتم نميخوام از جام بلند شدم و با سرعتي باور نكردي به سمت اتاقم رفتم لباس پوشيدم و زدم بيرون قبل اينكه پدرم بهم برسه ماشيني را نگه داشتم و سوار شدم نميدونستم بايد ادرس كجا رو بدم راننده نگاه تفهیم امیزی به من کرد و گفت کجا تشریف میبرید بدون هیچ فکری ادرس خونه فرزانه دوستم رو دادم یک رب بعد که رسیدیم تازه یادم افتاد که کیف پولم رو برنداشتم نمیدونستم باید چیکار کنم حالم اصلا خوب نبود چشمام سیاهی میرفت راننده هم کلافه و عصبانی به من نگاه میکرد مجبور شدم ادرس خونه ی عمه ازیتا رو بدم تا از اون پول بگیرم ادرس دادم و راننده حرکت کرد جلوی خونه عمه پیاده شدم زنگ زدم تا عمه از ایفون منو دیده بود تند اومده دم در و گفت چی شده نل چرا انقد پریشونی من هم فقط تونستم بگم که کرایه راننده رو بده و بعد دیگه چیزی نفهمیدم تا صبح روز بعد که چشمامو باز کردم و دیدم که تو اتاق خودم هستم مثل همیشه پرده کنار زده شده بود سرم رو که برگردوندم پدرم رو دیدم که کنار تختم روی ننو خواب بود یک دفعه خاطرات دیروز مثل یک فیلم جلوی چشمام اومد اومدم بلند شم که خوردم زمین پدرم بلند شد و هراسون بغلم کرد و گفت تو چته چرا این کارها رو میکنی ابروی من رو پیش همه بردی از صدای فریاد پدرم عمه ارام اومد تو اتاق منو از پدرم جدا کرد و گفت چته اردلان چرا دق و دلیتو سر این طفل معصوم در میاری برو بیرون از اتاق پدرم رفت بیرون و عمه منو روی تخت خوابوند و گفت عزیزم نل قشنگم پدرت عصبانیه دست خودش نیست ناراحت نشی ها سرم رو برگردوندم و به عکس بنجامین که روی کمد بود نگاه کردم کاش اون سال ها من هم همراه بنجامین زیر اون بهمن مرده بودم تا این روزها رو نبینم به عمه گفتم تنهام بزاره وقتی از اتاق رفت بیرون تلفن رو برداشتم و شماره ی مادر رو گرفتم دیگه از این نمیترسیدم که مبادا پدر از اون طرف تلفن رو برداره بعد ۶ یا ۷ دقیقه ارتباط برقرار شد تلفن رفت روی پیغام گیر مادر خونه نبود براش پیام گذاشتم و گفتم که اگر خونه اومد ظهر منتظر زنگم باشه تلفن رو که قط کردم عمه اومد تو متجه شدم که پشت در بوده و صدام رو شنیده خدای من اینها دیگه کی هستند یک مشت موجود کثیف اومد لبه تخت نشست و گفت با اماندا چیکار داشتی ؟ جوابش رو ندادم دوباره پرسید وقتی دید جواب نمیدم گفت نترس به اردلان چیزی نمیگم و از اتاق بیرون رفت چشمام سنگین بود اونا رو که بستم خواب دووید تو چشمام ..........

بیدار که شدم ۱۲ ظهر بود عمه برام سوپ اورد و از اتاق بیرونرفت دوباره شماره ی مادر رو گرفتم ایندفعه خودش برداشت فقط تونستم گریه کنم گفت نل چی شده ؟ چرا این وقت روز زنگ زدی پدرت ؟ گفتم مادر میخوام بیام پیش تو من دیگه به سن قانونی رسیدم دیگه نمیخوام اینجا باشم و ماجرا رو براش تعریف کردم مادرم خیلی خوشحال شد و گفت که اگر پدرم خواست ازدواج کنه من میتونم برم پیش اون خدای من خوشبختی از این بالاتر ..... وقتی گوشی رو گذاشتم عکس مامان رو از زیر تخت در اوردم و صورتش رو بوس کردم حالا تو دلم میگفتم که کاش پدر زود تر ازدواج کنه ....

عصر ندا و  فرزانه اومدن خونمون و وقتی صبح نرفته بودم مدرسه نگرانم شده بودند چیزی نگفتم بهشون فقط گفتم که حالم خوب نبوده چند ساعتی نشست و بعد رفتن چراغ رو خاموش کردم که ملوسم پرید رو تخت بغلش کردم غمگین میو میکرد اصلا از اون فراموشم شده بود بدبخت انگار اون هم میدونست که من ناراحتم از دیروز پیداش نشده بود خدای من از دیروز چیزی نخورده بود شيشه ي شيرشو اوردم و گذاشتم دهنش پدر هنوز از كارخانه برنگشته بود سير بودم ملوس كه چشماش رو هم رفت من هم خوابيدم....